നമുക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി കൈകളിൽ എടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തതാണ്. എന്നാൽ, സ്വന്തം കുഞ്ഞ് തന്റേതല്ലെന്ന് ഒരു ഡിഎൻഎ പരിശോധനാ ഫലം പറഞ്ഞാൽ ഏതൊരു അച്ഛന്റെയും മാനസികാവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും? അത്തരമൊരു കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ കടന്നുപോയ അമേരിക്കയിലെ വാഷിംഗ്ടണിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ദമ്പതികളുടെ കഥയാണിത്. വെറുമൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയ്ക്കോ ക്ലിനിക്കിന്റെ അശ്രദ്ധയ്ക്കോ അപ്പുറം, വൈദ്യശാസ്ത്രത്തെയും ശാസ്ത്രലോകത്തെയും ഒരുപോലെ അമ്പരപ്പിച്ച ഒരു അപൂർവ്വ പ്രതിഭാസമാണ് ഈ സംഭവത്തിലൂടെ പിന്നീട് ചുരുളഴിഞ്ഞത്. സിനിമാക്കഥകളെ വെല്ലുന്ന ആ യഥാർത്ഥ സംഭവം ഇങ്ങനെയാണ്.
തുടക്കം ഒരു വലിയ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന്
കുട്ടികളില്ലാത്തതിനെ തുടർന്ന് ഏറെ നാളത്തെ ഫെർട്ടിലിറ്റി ചികിത്സയിലൂടെയാണ് ഈ ദമ്പതികൾക്കൊരു ആൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചത്. സ്വാഭാവികമായും കാത്തിരുന്ന് കിട്ടിയ കണ്മണിയെ അവർ ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ വരവേറ്റു. എന്നാൽ, ജനിച്ചയുടനെ കുട്ടിയുടെ പതിവ് രക്തപരിശോധനകൾ നടത്തിയപ്പോൾ ഡോക്ടർമാരും മാതാപിതാക്കളും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി. കുട്ടിക്ക് അച്ഛനുമായി യാതൊരു ജനിതക ബന്ധവുമില്ല!
ഈ ഫലം വിശ്വസിക്കാനാവാതെ അവർ വീണ്ടും രണ്ട് തവണ കൂടി ഡിഎൻഎ (DNA) പരിശോധനകൾ നടത്തി നോക്കി. അതിലും ഫലം സമാനമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ഡിഎൻഎയുമായി കുട്ടിക്ക് വെറും 10 ശതമാനം സാമ്യം മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഫെർട്ടിലിറ്റി ക്ലിനിക്കിന് സംഭവിച്ച വൻ വീഴ്ചയാണിതെന്നും, തന്റെ ബീജത്തിന് പകരം മറ്റാരുടെയോ ബീജമാണ് അവർ ഭാര്യയിൽ കുത്തിവെച്ചതെന്നും ആ പിതാവ് സംശയിച്ചു. കുടുംബത്തിൽ വലിയൊരു വിള്ളൽ വീഴാൻ ആ ഫലം കാരണമായി.
സത്യം തേടിയുള്ള യാത്ര
ക്ലിനിക്കിനെതിരെ നിയമനടപടി സ്വീകരിക്കാനും തങ്ങൾക്ക് നീതി ലഭിക്കാനുമായി ദമ്പതികൾ ഒരു അഭിഭാഷകനെ സമീപിച്ചു. ഈ അഭിഭാഷകനാണ് പിന്നീട് അമേരിക്കയിലെ സ്റ്റാൻഫോർഡ് സർവകലാശാലയിലെ ജനിതകശാസ്ത്ര വിഭാഗം ഡയറക്ടറായ ബാരി സ്റ്റാറിനെ (Barry Starr) ബന്ധപ്പെടുന്നത്. അദ്ദേഹം നടത്തുന്ന ‘ആസ്ക് എ ജനറ്റിസിസ്റ്റ്’ (Ask a Geneticist) എന്ന പ്രശസ്തമായ ബ്ലോഗിലൂടെയായിരുന്നു ഇത്.
സാധാരണ നടത്തുന്ന ഡിഎൻഎ പരിശോധനകളിൽ വളരെ ചുരുക്കം ചില ജനിതക മാർക്കറുകൾ (Genetic Markers) മാത്രമേ പരിശോധിക്കാറുള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സ്റ്റാർ, അവരോട് കൂടുതൽ കൃത്യതയുള്ള ’23 ആൻഡ് മി’ (23andMe) എന്ന പരിശോധന നടത്താൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. മനുഷ്യ ജീനോമിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് മാർക്കറുകൾ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുന്ന ഈ സംവിധാനം വഴി കൂടുതൽ വ്യക്തമായ പൂർവ്വിക, ജനിതക വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാകും.
ചുരുളഴിയുന്ന നിഗൂഢത
പുതിയ പരിശോധനാ ഫലം വന്നപ്പോൾ ബാരി സ്റ്റാർ അത് വിലയിരുത്തി. ആ ഫലം അദ്ദേഹത്തെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. സാധാരണഗതിയിൽ ഒരു അച്ഛനും മകനും തമ്മിൽ 50 ശതമാനം ഡിഎൻഎ സാമ്യമാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. എന്നാൽ ഇവിടെ അത് വെറും 25 ശതമാനം മാത്രമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രീയമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു അമ്മാവനും അനന്തരവനും തമ്മിലുള്ള ജനിതക ബന്ധമാണ് ഈ 25 ശതമാനം! അതായത്, ജനിച്ച കുട്ടി ആ മനുഷ്യന്റെ മകനല്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ സ്വന്തം സഹോദരന്റെ മകനാണ്. പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന് അങ്ങനെ ഒരു സഹോദരൻ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല എന്നതാണ് കേസ് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കിയത്.
ശാസ്ത്രം നൽകിയ ഉത്തരം: മനുഷ്യ കൈമേര (Human Chimera)
തുടർന്ന് നടന്ന വിശദമായ ശാസ്ത്രീയ പഠനത്തിലാണ് ‘വാനിഷിംഗ് ട്വിൻ സിൻഡ്രോം’ (Vanishing twin syndrome) എന്ന അപൂർവ്വ മെഡിക്കൽ അവസ്ഥയാണ് ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് കണ്ടെത്തിയത്. ഇരട്ടക്കുട്ടികളെ ഗർഭം ധരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളിൽ, ചിലപ്പോൾ ഗർഭാവസ്ഥയിൽ വെച്ചുതന്നെ അതിലൊരു ഭ്രൂണം നശിച്ചുപോകുകയോ അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടാമത്തെ ഭ്രൂണമോ അമ്മയോ അതിനെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യാറുണ്ട്. 20 മുതൽ 30 ശതമാനം വരെ ഇരട്ട ഗർഭധാരണങ്ങളിൽ ഇത് സംഭവിക്കാറുണ്ടെന്നാണ് കണക്കുകൾ.
ഇവിടെ, വാഷിംഗ്ടണുകാരനായ ഈ വ്യക്തി അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ വെച്ച് തന്റെ ഇരട്ടസഹോദരന്റെ കോശങ്ങളെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ ‘കൈമേര’ (Chimera) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഒരേ ശരീരത്തിൽ തന്നെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികളുടെ ഡിഎൻഎ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അപൂർവ്വ അവസ്ഥയാണിത്. ഈ വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം കോശങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റേതും, ചിലത് ജനിക്കാതെ പോയ സഹോദരന്റേതുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബീജത്തിൽ 90 ശതമാനം സ്വന്തം ഡിഎൻഎയും 10 ശതമാനം ആ ഇരട്ടസഹോദരന്റെ ഡിഎൻഎയുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ 10 ശതമാനത്തിൽ നിന്നുമാണ് പുതിയ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചത്!
“ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഈ വ്യക്തി തന്റെ ആദ്യത്തെ കുട്ടിയുടെ അച്ഛനും, രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയുടെ അമ്മാവനുമാണ്,” ബാരി സ്റ്റാർ വ്യക്തമാക്കി. കാരണം, ഇവരുടെ ആദ്യത്തെ കുട്ടിയുടെ ഡിഎൻഎ പിതാവുമായി പൂർണ്ണമായും (50%) സാമ്യമുള്ളതായിരുന്നു.
ഒരർത്ഥത്തിൽ, ഒരിക്കലും ഈ ലോകം കാണാൻ ഭാഗ്യം ലഭിക്കാതെ പോയ ഒരു ഇരട്ടസഹോദരൻ, സ്വന്തം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും തന്റെ സഹോദരന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു അച്ഛനായി പുനർജനിച്ചു എന്ന് പറയാം. സങ്കൽപ്പങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ഈ സംഭവം മനുഷ്യ ശരീരമെന്ന മഹാവിസ്മയത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ്. ഇത്തരം അത്ഭുതങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത് ജനിതകശാസ്ത്രത്തിൽ ഇനിയും നമുക്ക് പഠിക്കാൻ ഒരുപാട് ബാക്കിയുണ്ട് എന്ന് തന്നെയാണ്.
