ലോകമെമ്പാടും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് സിനിമാപ്രേമികൾ ഉണ്ട്, എന്നാൽ അവരുടെ സ്വാധീന തീവ്രത പ്രത്യേകിച്ചും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് സിനിമാ ഹാളുകളിലും ഇന്ത്യയിലെ പൊതു ഇടങ്ങളിലും ആണെന്ന് പറയാം. ഇന്ത്യയിലെ ആരാധകർ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിൽ നിന്നും വരുന്നു: അവർ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളുമാണ്; നേരായതും വിചിത്രവുമായ ആളുകൾ; മുതിർന്നവർ, മുത്തശ്ശിമാർ, കുട്ടികൾ; ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും സിഖുകാരും ക്രിസ്ത്യാനികളും. അതുപോലെ, താരാരാധനയെ ഒരു പുതിയ തരം ഭാവിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടാൻ കഴിയുമോ?
തീർച്ചയായും, തീവ്രമായ ആരാധന സ്വയം മറ്റുള്ളവരും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ മായ്ക്കുന്നു, നമ്മൾ ആരാണെന്നും നമ്മൾ ആരായിരിക്കാമെന്നും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പുതിയ ഭാഷകൾ നൽകുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിന്റെയും പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെയും യുക്തിയാൽ സങ്കോചിക്കപ്പെട്ട സ്വയം പരിവർത്തനത്തിന്റെ പരിമിതമായ പതിപ്പുകൾ മാത്രം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, സ്വയംസഹായം മറ്റെല്ലാ പുസ്തക വിഭാഗങ്ങളെയും മറികടക്കുന്ന ഒരു ലോകത്ത്, ഫാൻഡം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന തരത്തിലുള്ള സ്വയം നിർമ്മാണം ശക്തമായ ഒരു ബദൽ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. . കാരണം, ഇന്ത്യൻ ഫാൻഡം സ്ഥാപിതമായത് യുക്തിയിലോ തലയിലോ അല്ല, ശരീരത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളിലാണ്, ആ അവയവത്തിന്റെ അഭിനിവേശത്തിലാണ്, ഹിന്ദി ചലച്ചിത്ര ശീർഷകങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്: ദിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഹൃദയം.
അത്തരം ആരാധകർക്ക്-അവരുടെ വിസറൽ ഭക്തി-ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ചർച്ചകളിൽ അപൂർവ്വമായി മാത്രമേ അഭിമാനം ലഭിക്കൂ. എന്നിട്ടും, ആരാധനയെ ഒഴിവാക്കുക എന്നതിനർത്ഥം അടിസ്ഥാനപരമായി ഇന്ത്യൻ സിനിമയെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുക എന്നാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും അത് സ്വയം എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ.
ഇന്ത്യൻ ആരാധകർ തീവ്രമായ സിനിമാപ്രേമികളാണ്, ആദ്യ ദിവസത്തെ ആദ്യ ഷോ സ്ക്രീനിങ്ങുകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ നീണ്ട വരിയിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു, സിനിമാ താരങ്ങളുടെ വീടിന് പുറത്ത് ഫോട്ടോകളും സെൽഫികളും എടുക്കുന്നു, താരങ്ങളെ ചെറിയ ദൈവങ്ങളെപ്പോലെ പരിഗണിക്കുന്നു. 1982-ൽ കൂലിയുടെ സെറ്റിൽ വെച്ച് സൂപ്പർതാരം അമിതാഭ് ബച്ചന് പരിക്കേറ്റപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരാധകർ കൂട്ട ജാഗരൂകരും തീർത്ഥാടനങ്ങളും നടത്തി.
ഇന്ന്, ദിവസത്തിലെ ഏത് സമയത്തും, താരത്തെ ഒരു നോക്ക് കാണാമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ആരാധകരുടെ കൂട്ടം ഷാരൂഖ് ഖാന്റെ വീടിന് പുറത്ത് ഹാംഗ്ഔട്ട് ചെയ്യുന്നു. 1995-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഷാരൂഖിന്റെ മെഗാപോപ്പുലർ ചിത്രം ദിൽവാലെ ദുൽഹനിയ ലേ ജായേംഗേ 20 വർഷത്തിലേറെയായി മുംബൈയിലെ മറാത്ത മന്ദിർ സിനിമയിൽ തുടർച്ചയായി കളിച്ചു. അത്തരം ദീർഘായുസ്സും പ്രതിബദ്ധതയുമാണ് പലപ്പോഴും ആരാധകരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ സവിശേഷത.
ബോളിവുഡ് തന്നെ ഭ്രാന്തമായ ആരാധകരുമായി പ്രണയത്തിലാണ്. ഇൻഡസ്ട്രിയിൽ പ്രണയം 1971-ലെ സിനിമയായ ഗുഡ്ഡിയിൽ കാണാൻ കഴിയും- അതിൽ നായിക വിവാഹം കഴിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു, താൻ ഇതിനകം സിനിമാ താരം ധർമ്മേന്ദ്രയ്ക്ക് തന്റെ ഹൃദയം നൽകിയിട്ടുണ്ട്-അതുപോലെ തന്നെ 2007 ലെ ഓം ശാന്തി ഓം എന്ന ചിത്രത്തിലും നായകൻ അവിവാഹിതനായി തുടരുന്നു- സിനിമാതാരം ശാന്തിപ്രിയയോട് മനസ്സോടെ അർപ്പിക്കുന്നു. ബോളിവുഡിന്റെ അതിപ്രസരം, അത് ഒരു ഇരുണ്ട വഴിത്തിരിവുണ്ടാകുമ്പോൾ പോലും, ആരാധനയുടെ ആധിക്യം ആഘോഷിക്കുന്നതിനുള്ള മികച്ച വാഹനമാക്കി മാറ്റുന്നു, അടുത്തിടെ പുറത്തിറങ്ങിയ ഫാനിലെന്നപോലെ, അതിൽ ഷാരൂഖ് ഇരട്ട വേഷത്തിൽ അഭിനയിച്ചു, ഒരു ചലച്ചിത്ര പ്രതിഭയായും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭ്രാന്തനായ ആരാധകനായും അഭിനയിച്ചു.
എന്നാൽ കൂടുതലും, ഇന്ത്യൻ ഫാൻഡത്തിന്റെ ഈ രീതികൾ ഇന്ത്യക്കകത്തും ആഗോളതലത്തിലും പരിഹാസത്തിന്റെ കാരണമാണ് . ആരാധക ഭക്തിയുടെ ഈ പുച്ഛം, ഇന്ത്യൻ ആരാധകരുടെ പ്രാകൃതമായ വിശ്വസ്തതയായും ഇന്ത്യൻ ജനപ്രിയ സിനിമയുടെ ആധുനികത ഇല്ലായ്മയും പുര്ഗ്ഗമാണ ചിന്താഗതിയെ പിന്നോട്ടടിക്കുന്നതുമാണ് എന്ന രീതിയിൽ വരച്ചുകാട്ടുന്നു . ഇത്തരത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ ബോളിവുഡിന്റെ ഓവർ-ദി-ടോപ്പ് സ്റ്റോറിലൈനുകൾ, റിയലിസത്തിൽ പൂർണ്ണമായ താൽപ്പര്യമില്ലായ്മ, അതിശയകരമായ ഗാന-നൃത്ത സീക്വൻസുകൾ എന്നിവ പൂർണമായും പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.
എന്നിട്ടും, തീവ്രമായ ആരാധന ബദൽ ഭാവിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. താനും മറ്റുള്ളവരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ ധാരണകൾ ഫാൻഡം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; സ്നേഹത്തിനും ഭക്തിക്കും പുതിയതും വിചിത്രവുമായ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു; ലിംഗഭേദം, വർഗം, വംശീയത എന്നിങ്ങനെ വേരോട്ടമുള്ളതായി തോന്നുന്ന വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പുറത്ത് പുതിയ കൂട്ടായ്മകളുടെ രൂപീകരണം സാധ്യമാക്കുന്നു; കൂടാതെ, വിമർശനാത്മക പ്രയോഗമായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, ദൂരത്തേക്കാൾ സ്നേഹത്തിൽ ജനിച്ച വിമർശനത്തിന്റെ പുതിയ രൂപങ്ങൾ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.
