സോഷ്യൽ മീഡിയ തുറന്നാൽ ഇപ്പോൾ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മുഖമുണ്ട്; അലിൻ എന്ന പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം. വാഹനാപകടത്തിൽ പൊലിഞ്ഞ ആ ജീവനെ ഓർത്ത് മലയാളികൾ കണ്ണീരൊഴുക്കുകയാണ്, കവിതകൾ കുറിക്കുകയാണ്, സ്റ്റാറ്റസുകൾ ഇടുകയാണ്. എന്നാൽ, ഈ ആഘോഷങ്ങൾക്കും കണ്ണീരിനും ഇടയിൽ നാം സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നുപോകുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ ബോധപൂർവ്വം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്ന ചില പച്ചയായ സത്യങ്ങളുണ്ട്. ആ സത്യങ്ങളെ മുഖത്തടിച്ച പോലെ വിളിച്ചു പറയുകയാണ് എഴുത്തുകാരനും ശാസ്ത്ര ചിന്തകനുമായ എതിരൻ കതിരവൻ.
സങ്കടമല്ല, വേണ്ടത് ലജ്ജയാണ്
നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടായ ഈ അപകടം വിദേശത്തെങ്ങാനുമായിരുന്നെങ്കിലോ? ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എതിരൻ കതിരവൻ തന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിലൂടെ ചോദിക്കുന്നതും അതാണ്. വികസിത രാജ്യങ്ങളിൽ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ഇന്ന് സഹതാപം ഏറ്റുവാങ്ങുകയായിരിക്കില്ല, മറിച്ച് ജയിലഴിക്കുള്ളിൽ നിൽക്കുകയായിരിക്കും. കാരണം, അവിടെ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാതെ വാഹനം ഓടിക്കുന്നത് ഗുരുതരമായ കുറ്റകൃത്യമാണ്.
മാതാപിതാക്കൾക്ക് നിസ്സാര പരിക്കുകൾ മാത്രം പറ്റുകയും, കുഞ്ഞ് മരണപ്പെടുകയും ചെയ്ത സാഹചര്യം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഒരേയൊരു കാര്യത്തിലേക്കാണ് – സുരക്ഷാ വീഴ്ച. കാറിലുണ്ടായിരുന്ന മുതിർന്നവർ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം, അതുകൊണ്ട് അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ആ കുഞ്ഞോ?
നമ്മുടെ “മാരകമായ” സ്നേഹം
മലയാളികൾക്ക് കുട്ടികളോടുള്ള സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവരെ മടിയിലിരുത്തി യാത്ര ചെയ്യാനാണ് ഇഷ്ടം. “എന്റെ കൈകളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തേക്കാൾ വലുതല്ല ഒരു ബെൽറ്റും” എന്നാണ് പല അമ്മമാരുടെയും അഹങ്കാരം. എന്നാൽ, ശാസ്ത്രം പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. മണിക്കൂറിൽ 40-50 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ പോകുന്ന ഒരു വാഹനം പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്കിട്ടാൽ, കൈയിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന് സ്വന്തം ശരീരഭാരത്തിന്റെ പലമടങ്ങ് ഭാരം അനുഭവപ്പെടും. ആ സമയത്ത് ഒരു ശക്തിക്കും ആ കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചുനിർത്താനാവില്ല. കുഞ്ഞ് ഒരു പ്രൊജക്റ്റൈൽ പോലെ മുന്നിലേക്ക് തെറിച്ചുപോകും. ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ റോക്കറ്റ് സയൻസ് അറിയേണ്ടതില്ല.
മുരളി തുമ്മാരുകുടിയും മുന്നറിയിപ്പുകളും
ദുരന്തനിവാരണ വിദഗ്ധനായ മുരളി തുമ്മാരുകുടി വർഷങ്ങളായി തൊണ്ടപൊട്ടുമാറ് വിളിച്ചുപറയുന്ന കാര്യമാണിത്. “ചൈൽഡ് സീറ്റുകൾ ആഡംബരമല്ല, അത് അത്യാവശ്യമാണ്” എന്ന് അദ്ദേഹം എത്രയോ വട്ടം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, നമ്മൾ അത് കേട്ടഭാവം നടിച്ചില്ല. കാറിന് ലക്ഷങ്ങൾ മുടക്കുന്ന നമ്മൾ, വെറും അയ്യായിരം രൂപ മുടക്കി ഒരു ‘ബേബി സീറ്റ്’ (Child Restraint System) വാങ്ങാൻ മടിക്കുന്നു. ആ പിശുക്കും അറിവില്ലായ്മയുമാണ് ഇപ്പോൾ അലിനെപ്പോലുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവനെടുക്കുന്നത്.
ആഘോഷിച്ച് കൊലപാതകം നടത്തുന്നവർ
അലിന്റെ മരണത്തെ ഒരു “വിധി”യായും, വൈകാരികമായ ഒരു സംഭവമായും മാത്രം കാണുന്ന മലയാളിയുടെ മനോഭാവത്തെ “ക്രൂരവും പൈശാചികവും” എന്നാണ് എതിരൻ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാനുള്ള നമ്മുടെ തന്ത്രമാണിത്. കുഞ്ഞിന്റെ ഫോട്ടോ വെച്ച് ‘ആദരാഞ്ജലികൾ’ അർപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിൽ, “ഇനിയൊരു കുഞ്ഞിനും ഈ ഗതി വരരുത്” എന്ന് പറയാനോ, ചൈൽഡ് സീറ്റ് നിർബന്ധമാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനോ നമുക്ക് സമയമില്ല.
ഈ മരണം ഒരു പാഠമാകേണ്ടതുണ്ട്. കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ കുട്ടികൾക്ക് സുരക്ഷാ സീറ്റുകൾ നിർബന്ധമാക്കണം. അത് നിയമം മൂലം നടപ്പിലാക്കാൻ കാത്തുനിൽക്കാതെ, സ്വന്തം മക്കളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. അല്ലാതെ, മരിച്ചുകഴിഞ്ഞ് കവിതയെഴുതിയിട്ടോ, “വിധി”യെ പഴിച്ചിട്ടോ യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. ആലിനെ ആഘോഷിക്കുന്ന മലയാളികളെ ഓർത്ത് ലജ്ജ തോന്നുന്നുവെന്ന എതിരന്റെ വാക്കുകൾ ഓരോ മലയാളിയുടെയും മനസ്സാക്ഷിയിലേറ്റ മുറിവാണ്. ആ മുറിവ് ഉണങ്ങണമെങ്കിൽ ഇനിയൊരു കുരുന്നും നിരത്തിൽ ചോരചിന്തി മരിക്കാൻ പാടില്ല.
