വിധി ചിലപ്പോൾ സിനിമയെ വെല്ലുന്ന തിരക്കഥകൾ നമുക്കായി ഒരുക്കിവെക്കും. അങ്ങനെയൊരു അവിശ്വസനീയമായ കഥയാണ് ജൂലിയൻ കോപ്കെ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടേത്. 10,000 അടി മുകളിൽ നിന്ന് വിമാനം തകർന്നു വീണിട്ടും, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മഴക്കാടായ ആമസോണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ 11 ദിവസം ഒറ്റയ്ക്ക് അതിജീവിച്ച പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ. ഇത് കേവലം ഭാഗ്യം തുണച്ച ഒരു രക്ഷപ്പെടലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അറിവും മനക്കരുത്തും കൊണ്ട് മരണത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച ഒരു പോരാട്ടമായിരുന്നു.
1971-ലെ ക്രിസ്മസ് കാലം. 17 വയസ്സുകാരിയായ ജൂലിയൻ, അമ്മയോടൊപ്പം ലാൻസ ഫ്ലൈറ്റ് 508-ൽ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പെറുവിലെ മഴക്കാടുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ വിമാനം ഭീമാകാരമായ ഒരു ഇടിമിന്നൽ മേഘത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ശക്തമായ മിന്നലേറ്റ വിമാനം ആകാശത്തുവെച്ച് കഷ്ണങ്ങളായി ചിതറിത്തെറിച്ചു. യാത്രക്കാർ ഓരോരുത്തരായി കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പതിച്ചു. താൻ ഇരുന്നിരുന്ന സീറ്റ് ബെൽറ്റിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ ജൂലിയനും താഴേക്ക് പതിച്ചു, ഏകദേശം മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ നിന്ന്!
മരങ്ങൾ തീർത്ത പച്ചപ്പരവതാനിയിലേക്കായിരുന്നു അവളുടെ വീഴ്ച. അത് ഒരുപക്ഷേ വീഴ്ചയുടെ ആഘാതം കുറച്ചിരിക്കാം. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജൂലിയൻ ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. തോളെല്ലിന് പൊട്ടലും കാലിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവും തലയ്ക്ക് ക്ഷതവുമേറ്റിരുന്നു. കാഴ്ചയ്ക്ക് സഹായിച്ചിരുന്ന കണ്ണടയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചുറ്റും കാടിന്റെ ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം. 92 പേരുണ്ടായിരുന്ന വിമാനത്തിൽ മറ്റാർക്കും എന്തുസംഭവിച്ചുവെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
ഇവിടെയാണ് ജൂലിയന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും സാധാരണക്കാരായിരുന്നില്ല, പ്രശസ്തരായ ജീവശാസ്ത്രജ്ഞരായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ കാടിന്റെ നിയമങ്ങളെയും അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠങ്ങളെയും കുറിച്ച് അവർ മകൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തിരുന്നു. ആ അറിവായിരുന്നു ആ ഘട്ടത്തിൽ അവളുടെ ഒരേയൊരു ആയുധം. “ചെറിയ അരുവികൾ വലിയ പുഴകളിലേക്കും, പുഴകൾ തീർച്ചയായും മനുഷ്യവാസമുള്ളിടത്തേക്കും നയിക്കും,” എന്ന അച്ഛന്റെ ഉപദേശം അവൾ ഓർത്തെടുത്തു.
അങ്ങനെ, കണ്ടുകിട്ടിയ ഒരു ചെറിയ മിഠായിത്തുണ്ട് മാത്രം കഴിച്ച് അവൾ ഒരു അരുവിയെ പിന്തുടർന്ന് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വിഷപ്പാമ്പുകളും മുതലകളെപ്പോലുള്ള കെയ്മനുകളും നിറഞ്ഞ വെള്ളത്തിലൂടെയായിരുന്നു ആ യാത്ര. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതോടെ കാലിലെ മുറിവ് പഴുത്തു, അതിൽ പുഴുക്കൾ നിറഞ്ഞു. സാധാരണ ഒരാളെ മാനസികമായി തളർത്താൻ ഇതുതന്നെ ധാരാളമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ചിലയിനം പുഴുക്കൾ മൃതമായ കോശങ്ങൾ മാത്രമേ ഭക്ഷിക്കൂ എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞുകൊടുത്തത് അവൾ ഓർത്തു. അത് മുറിവ് കൂടുതൽ വഷളാകാതെ ഒരു പരിധി വരെ സഹായിച്ചു. യാത്രയിലുടനീളം വിമാനത്തിലുണ്ടായിരുന്നവരുടെ മൃതശരീരം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു അതിൽ പലതും സീറ്റിനോട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
പത്താം ദിവസം, തളർന്നു നടക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ബോട്ട് അവളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. ആ പ്രതീക്ഷയിൽ മുന്നോട്ട് നടന്ന അവൾ ഒടുവിൽ മരംവെട്ടുകാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ഷെഡ് കണ്ടെത്തി. അവളെ കണ്ട അവർ ആദ്യം ഭയന്നുപോയി; കാട്ടിലെ ഏതോ ജലദേവതയാണെന്നാണ് അവർ കരുതിയത്. പിന്നീട് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയ അവർ ജൂലിയന് പ്രഥമശുശ്രൂഷ നൽകി. മുറിവിലെ പുഴുക്കളെ നീക്കം ചെയ്യാനായി അവർ മണ്ണെണ്ണ ഉപയോഗിച്ചു. ഒടുവിൽ, മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ബോട്ട് യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം അവളെ അടുത്തുള്ള പട്ടണത്തിലെത്തിച്ചു.
പിന്നീടാണ് ജൂലിയൻ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയത്; ആ വിമാനത്തിലെ 92 യാത്രക്കാരിൽ ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ട ഒരേയൊരു വ്യക്തി താനായിരുന്നു. ഈ ദുരന്തം അവളെ തളർത്തിയില്ല. പിൽക്കാലത്ത് മാതാപിതാക്കളുടെ പാത പിന്തുടർന്ന് ജൂലിയനും ഒരു ജീവശാസ്ത്രജ്ഞയായി മാറി. തന്റെ അവിശ്വസനീയമായ അതിജീവനത്തിന്റെ കഥ ‘വെൻ ഐ ഫെൽ ഫ്രം ദി സ്കൈ’ എന്ന പേരിൽ അവർ പുസ്തകമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പ്രതിസന്ധികളിൽ അറിവും ആത്മധൈര്യവും എത്രത്തോളം വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് ജൂലിയന്റെ ജീവിതം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അത് വെറുമൊരു കഥയല്ല, മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പ്രകൃതി പോലും ചിലപ്പോൾ തലകുനിക്കുമെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്.
